Daai blik wat ons nou waarneem
– lyk na kommer,
of iets ergers
wat pla of krap.

Maar weet jy – dis nie
waaraan ek vaskyk nie;
want jou vreugdevolle
glans en lewensprankel
is so pragtig en blywend
in my gemoed —
dankbaar dat ek jou ken;
dankbaar vir jou vormende invloed op my lewe;
dankbaar vir jou veredeling
op wye, wye kringe om jou.

Jy móét hierdeur – dit weet jy.
Maar weet dit —
dat ons,
diep en vas,
om jou verenig staan.
Ons is saam: geduldig en bankvas;
totdat jy weer glimlaggend sprankel.